Jaren zeventig en tachtig. Vakanties met de Opel Record en de BX naar Frankrijk. 's Middags eerder van het strand om in de kantine de Tour te kijken. Raleigh, Theo Koomen, Mart. Cassettebandjes met Franse muziek in de auto. Toen Orangina nog niet in Nederland te koop was. Waarschijnlijk werd er toen ook niet op brood met kaas gereden. Maar dat wisten we niet. Toen de Tour nog het hoogtepunt van een eeuwigdurende zomervakantie was. Zo'n vakantie met plastic zwembadjes in de tuin, een oranje skippy-bal, tussen de middag een boterham met Bebogeen. Het regende ook nooit. Een Donald Duck vakantieboek en wielrennen, wekenlang wielrennen.
En daarom maakt het me verdrietig. Verdrietig dat ons een mooie sport wordt afgepakt, eentje die natuurlijk nooit brandschoon was, maar wel woest, romantisch en Frans. En daarom steek ik uit verdriet nu even mijn kop in het zand. Omwille van toen.
9 opmerkingen:
Vroeger! Was alles... Weet je wat het is? We worden gewoon ouder... Zo gaat dat; alles verandert.
Er blijft heus wel gefietst worden.
Als je nou gewoon je kop uit dat zand haalt kom ik wel even bij je zitten, gaan we samen herinneringen ophalen. Mooie Tourherinneringen, ik heb er in ieder geval één die de cirkels weer kleiner maakt. Midden jaren 80, de Tour bij de gebroeders L. thuis.. Al zouden ze alleen op brood en kaas, dat komt toch nooit meer terug!
Even één dagje de kop in het zand, goed excuus om muziek te luisteren. En over vroeger, ach... naar Bebogeen heb ik in ieder geval geen heimwee!
beetje jammer om bij die gebroeders de tour te gaan kijken als je ook lekker het zwembad in kon duiken! :-)
(jaja toen waren de zomers nog lekker warm....hoezo global warming, nou hier nog niet geloof ik haha)
Sssssstt.. Ik ben er vrij zeker van dat het toen regende!!! Niet tegen mw. pastoor zeggen, ze heeft het al zo moeilijk.
Gisterenavond:
22.24 uur, belletje van collega. Zou weleens rottig nieuws over Rabo-ploeg kunnen komen. Wat wist hij ook niet precies, maar we wisten eigenlijk allebei wel wat er zou gaan gebeuren.
23.00 uur, Radio 1 journaal, Mart was nog niet begonnen met De Avondetappe, en ondanks de verwachte klap in je nek, kwam hij harder aan dan verwacht. Dus toch, maar wat is er aan de hand?
01.45 uur, inmiddels in bed, teevee nog aan. Radio ook, tegen beter weten in. Voelde me belazerd, alweer, naieve klootzak dat ik er was, elke keer wisten die mannen op die fietsjes me toch weer voor hun karretje te spannen. Als ware het een spoelbak vol met woest aantrekkelijke vrouwen. Ze bleven aan je trekken, maar als je de stop uit de spoelbak trok, waren ze vertrokken. Terwijl je eigenlijk wel wist dat je die stop er nooit in had moeten doen.
07.00 uur, kutwekker. Zonder drank had ik een kater. Voelde me alsof je de eerste ochtend wakker wordt nadat een relatie kapot is gegaan, of een geliefde was overleden. Je voelt je heel even goed, totdat je linkerhersenhelft ook begint te functioneren en je opeens beseft dat het echt waar is.
09.15 uur, op kantoor. Late as usual. Kwam me wel goed uit eigenlijk, het onderwerp van gesprek was niet zo moeilijk te raden, en ik merkte in de trein dat ik helemaal niet zat te wachten op een dag praten over iets waar je geen invloed op hebt.
En er is eigenlijk maar 1 woord voor wat ik letterlijk aantrof. Verslagenheid. Soms pluk je de vruchten van een afdeling die zich alleen maar bezig houdt met de sponsoring van de sport. Leuk om er precies naast te zitten. Ik voelde me al verrot, maar daar zaten slechts kaal geplukte kippen. Ook die mensen steken hun hele ziel en zaligheid in hun werk. Werk dat ze grotendeels doen voor die jongens die daar in Frankrijk in de rondte rijden. En wat waren we er dichtbij. We ja, zo werd het beleefd. Al 12 jaar. En eindelijk, eindelijk zou er een groot geel wielershirt op het hoofdkantoor uitgehangen worden. Beetje de NN-stijl, maar toch. We mochten trots zijn.
18.30 uur, weer thuis. Moet verdomme een nieuw Rondemaster-team maken. Sta nota bene 10e en heb gewoon nog dikke kans op een mooie prijs. De reis naar Curacao wordt lastig, maar een wielerkledingpakket van mijn eigen werkgever moet nog mogelijk zijn. Hoe cynisch. De hippe mp3-speler die ik met mijn huidige positie win is eigenlijk handiger in het dagelijks gebruik. Ik ga morgen maar weer voor de vluchters. Wat Fuentes-klanten, Valverde en Gutierrez. Voigt ook altijd mee in de ontsnapping, volgens Jorg Jaksche is hij ook erg goed in het creatief verstoppen van Epo. Gewoon langs de weg begraven en later weer ophalen. Die man moet in mijn team. Evans ook maar, is net als Rasmussen een oud-mountainbiker en per definitie verdacht. Contador als laatste, stond ook op de lijst van Fuentes. Mag dus niet ontbreken. En dan maar hopen dat dat groepje vluchters weg gaat blijven. Een illusie natuurlijk. Het is tenslotte een vlakke rit.
Zoals ik nu weer 2,5 week heb zitten kijken naar een illusie. En eigenlijk wil ik zelf alleen maar vluchten. Maar het lukt me gewoon niet. Ik hou zo van de sport en ga toch gewoon met vaders naar Stuttgart om daar Boogerd wereldkampioen te zien worden. Al zal een goed geprepareerde Di Luca daar wel winnen. Het zij zo.
Ogtognog jongske... gaat het wel?
;-)
jawel hoor, ellende is altijd relatief.
Zie net Tros Muziekfeest op het plein voorbijkomen.. da's inderdaad veel erger!
nah, ik heb net 2 uur in de Amstel Biertent gestaan op de Tilburgse Kermis....
daar was Belle Perez met haar 14 kleine zigeunertjes....
Een reactie posten