Tussen geven en nemen

De bedoeling was dat ik een recensie zou schrijven van Tussen geven en nemen van Hein Lodewijkx. En geen nood, opdrachtgever, auteur en uitgever, dat doe ik ook. Min of meer. Maar het toeval wil dat ik het boek uitlas op de dag dat de schorsing van Alberto Contador naar buiten kwam. En na een dag lang nadenken, discussiëren, me opwinden en proberen de zaak te snappen kwam ik tot de conclusie dat het boek van Lodewijkx me het perfecte handvat had gegeven voor een stuk over doping, dopingstraffen en hoe er mee om te gaan. En dat leek me een groter compliment voor een auteur dan droog vertellen wat ik van zijn boek vond.


Hein Lodewijkx is sociaal psycholoog. En wielerliefhebber – goed volk dus. Lodewijkx probeert in zijn boek het wielrennen te benaderen vanuit allerlei sociaal-psychologische begrippen. De allesoverheersende groepsdwang van het peloton komt aan de orde, maar ook het beroemde Prisoner’s Dilemma (wiki), dat buitengewoon goed en helder toepasbaar blijkt op allerlei klassieke wielersituaties, van linkeballen tot flikken, van combines tot dopingmisbruik. Maar vooral die groepsdwang, die groepscultuur – Omerta anyone? – is fascinerend en lijkt erg bruikbaar om de dopingkwestie op te lossen. Of in ieder geval eens helemaal anders te bekijken, want zo als het nu gaat, daar wordt helemaal niemand beter van.

Wielrennen kent valsspelers en spelbrekers. Die valsspelers, zij die de van buitenaf opgelegde regels van bijvoorbeeld fair play en doping overtreden, worden binnen het peloton vaak gewoon geaccepteerd. Ze passen zich immers aan de cultuur die in het peloton heerst en zolang ze maar niet teveel opvallen en geen misbaar maken, en vooral niet met de buitenwereld praten, kan de groep prima met ze leven. Spelbrekers daarentegen, daar heeft men een broertje dood aan in het peloton. Zo hard rijden dat het overduidelijk is dat je geprepareerd bent, zelfs vooraf aankondigen waar je je tegenstanders gaat vernederen, dat is not done. Vraag maar aan Riccardo Riccò. Of uit de school klappen over doping, je niet neerleggen bij de code van het peloton. Dat maakt je een spelbreker. Peter Winnen ervoer het nadat hij – jaren later nota bene- op televisie openlijk vertelde over zijn dopinggebruik. Hij verloor er goede vrienden door. Hij was een van een acceptabele valsspeler opeens een onacceptabele spelbreker geworden.

En daar, in dat mechanisme, ligt misschien wel de oplossing van het dopingprobleem. Als we er voor kunnen zorgen dat de cultuur binnen het peloton zo verandert dat valsspelers – zij die doping nemen- worden gezien als spelbrekers. Als we de groepsdwang juist inzetten als anti-doping instantie. Alle slechte dingen van het wielrennen zijn gebaseerd op groepsdwang – de angst om eruit te liggen- en op angst om te verliezen. Waarom niet iets positiefs beginnen gebaseerd op die mechanismen?

Lodewijkx stelt voor dat alle renners een dopingdagboek bijhouden. Alles wat ze op een dag binnenkrijgen, van supplement en vitamine tot wat dan ook. Dat dagboek houden ze niet bij voor de UCI of het WADA, nee, dat dagboek houden ze bij voor het peloton, voor de groep. En die groep overlegt ook, in samenwerking met artsen uiteraard, over wat toelaatbaar is. Laat ze er maar eens eerlijk over zijn, dat je de Tour niet op een boterham met pindakaas rijdt. Dat weet iedereen al lang. De UCI blijft gewoon tests uitvoeren, maar het verschil is nu dat als je betrapt wordt op iets dat je niet had overlegd en niet in je dagboek had geschreven, je er nu uitligt in de groep, in het peloton. Je bent van valsspeler nu een spelbreker geworden. En daar houdt het peloton niet van hadden we geconstateerd, van spelbrekers.

Naïef? Wellicht. Alhoewel de tendens al wel die kant op lijkt te gaan. Een aantal ploegen maakt bloedwaarden en testuitslagen al openbaar op de eigen websites. En het peloton zal eens moeten beseffen dat het zo niet door kan gaan. Het kan niet elke keer schande roepen van regels en dopingcodes als ze niet zelf het heft in handen nemen. Het kan niet steeds naar de UCI, de ASO, de WADA en het CAS wijzen als de renners zich niet eindelijk eens verenigen, écht solidair met elkaar zijn en niet steeds in de slachtofferrol kruipen of collega-renners die verzuipen in het systeem laten vallen als een baksteen. Zij zíjn het peloton, zij zíjn de sport. Zonder hen geen wielrennen, geen televisie-uitzendingen. Laten ze de Formule 1 eens als voorbeeld nemen. Daar streden de coureurs jarenlang tegen onveilige circuits, tegen onwillige circuiteigenaren die te beroerd waren geld uit te geven aan verbeteringen ten behoeve van de veiligheid. Het was een lange strijd, maar de coureurs verenigden zich, dreigden volkomen terecht met stakingen en kregen uiteindelijk hun zin.

Neem je verantwoordelijkheid renners, en stop met zeuren. Het heeft lang genoeg geduurd. Hoe lang blijkt wel uit dit citaat van Peter Winnen, over de beruchte Festina-Tour: ‘De Tour van 98 deed voor mij de deur dicht. Ik voelde mij als oud-coureur genaaid. Niet door de publicaties, maar door het milieu zelf. Ik voelde mij vies: daar heb ik verdomme ook bij gehoord. Die coureurs en ploegleiders hebben toen een geweldige kans laten liggen. Ze hadden moeten zeggen: “En nou zijn we het zat. Iedereen kan toch op zijn vingers natellen dat er in het hele peloton geen hond alleen maar op een vitaminepil rijdt. Die lijst slaat nergens op. Wij gaan nu eens openlijk discussiëren over wat wel en niet doping is.” Maar nee, ze lieten zich als een kudde makke schapen weer de weg op drijven. Echt niemand durfde. De renners niet, uit angst voor de ploegleiders; de ploegleiders niet, uit angst voor de sponsors.’

Het is nu bijna 24 jaar later. Renners, eis je sport terug. Maak van de valsspelers nu eens spelbrekers en zet alle talenten tot samenwerking die jullie altijd zo perfect laten zien in kopgroep en waaier nu eens in voor het grotere goed. Linkeballen is prima, maar graag alleen op de weg.

Tot slot, het boek. Hein Lodewijkx heeft een buitengewoon boeiende verhandeling geschreven. De theoretische delen en de wiskundige schema’s zijn soms even doorbijten, maar uiteindelijk zeer de moeite waard. Het is een boek vol met verhalen en anekdotes uit de rijke wielergeschiedenis, geschreven door iemand die het wielrennen duidelijk aan het hart gaat.

Dit stuk staat ook op Het is koers.

De fietser in de windtunnel

ALS JE DAN WERKELIJK ZO BENIEUWD BENT, DAN WIL JE natuurlijk in de eerste plaats weten waar ik geboren ben, wat ik zo al in mijn jeugd uitgespookt heb, waar mijn ouders vandaan kwamen en wat ze uitvoerden voor ze met mij op- gescheept werden, en ga zo maar door; maar om je de waarheid te zeggen voel ik daar niks voor. Ten eerste omdat het me geen kuckelei interesseert, en ten tweede omdat mijn ouwelui een rolberoerte zouden krijgen als ik iets persoonlijks over ze vertelde. Op dat punt zijn ze verdraaid kleinzerig, vooral mijn vader. Ze zijn reuze geschikt en zo, daar niet van, maar o, zo gauw gepikeerd. Bovendien moet je niet denken dat ik van plan ben met mijn levensloop op de proppen te komen. Ik wou alleen maar wat vertellen over die waanzin die me tijdens De Tour overkomen is, dus voordat ik van slag af raakte en hier naar toe moest om weer een tijdje in de windtunnel te doen. Meer heb ik F. ook niet verteld, en die is nog wel mijn bloedeigen broer. Hij zit nu in Pamplona. Dat is niet zo ver hier vandaan, en hij komt me tussen iedere preparatie opzoeken.

Als ik naar huis toe mag, volgende maand misschien, dan komt-ie me halen. Hij heeft pas een Nissan gekocht – je weet wel, die kleine Japanse dingetjes, die een dikke tweehonderd kilometer per uur doen. Dat grapje heeft hem bijna vier mille gekost, maar hij zit tegenwoordig aardig in de slappe was. Vroeger niet. Vroeger, toen hij nog de minder getalenteerde was, fietste hij gewoon voor mij. Ken je Het Geheim van de Tijdrit, die bundel korte verhalen? Die is van hem. Het beste is Het Geheim van de Tijdrit zelf. Het gaat over een klein knulletje waar geen mens meer in gelooft omdat hij altijd tweede wordt. Het sneed door m’n ziel. Nu fietst-ie in Frankrijk om de Gele Trui, F. Als er één ding is waar ik de pee aan gezien heb, dan is het de Gele Trui wel. Praat me d’r niet van.

Maar ik wou mijn verhaal eigenlijk beginnen met die dag waarop ik naar Bruyneel ging. Bruyneel leidt die kostschool in Texas. Je zult er wel eens van gehoord hebben, of anders heb je de advertenties toch wel gezien. Ze adverteren in zowat alle tijdschriften, en altijd met een plaatje van een vlotte jongen die op de fiets een tijdrit rijdt. Alsof je bij Bruyneel de hele dag niets anders doet dan goed tijdrijden. Ik heb er zelfs nog nooit een dicht achterwiel gezien. En onder dat plaatje zetten ze dan altijd: “Sedert 1999 het opleidingscentrum waar jongens gevormd worden tot uitmuntende, hardrijdende wielrenners”. Waar halen ze het vandaan. Ze hebben in Texas geen greintje meer benul van vormen dan bij welke andere ploeg ook. En over die hardrijders zul je al evenmin je nek breken. Ik heb er alles bij elkaar misschien twee gekend. Hooguit. En die waren het waarschijnlijk al voor ze naar Bruyneel gingen.

Hoe het ook zij, het speelde zich af op die zaterdag toen ik tegen Contador reed. Van die ontmoetingen tegen Contador maakten ze altijd veel ophef in Texas. Het was de belangrijkste wedstrijd van ‘t jaar, en je werd geacht zo ongeveer harakiri te zullen plegen als Bruyneel niet won. Ik herinner me dat ik die middag om een uur of drie boven op het startpodium stond, vlak naast die stomme afteller die nog uit de Franse revolutie stamt. Ik kon vanaf die plek het hele parcours overzien en Cadel en Contador elkaar te lijf zien gaan. De jongens op de tribune kon je niet zo duidelijk onderscheiden, maar je kon ze horen brullen – massaal en opzwepend aan de kant waar Radioshack stond, omdat praktisch de hele Armstrong-clan er was, en magertjes en zielig aan de kant van Saxo Bank, omdat die gasten nooit wisten of de uitslag achteraf geldig zou zijn.

De reden dat ik boven op het startpodium stond in plaats van F. is dat omdat ze toen nog in mij geloofden. Ik was nota bene de kopman van het team. Moet je niet min over denken. We waren naar die Tour gekomen om hem te winnen. Alleen kon ik het gewoon niet. Weer niet. Ik had weer tijd verloren in de afdaling en nu kwam alles zoals altijd aan op die verdomde tijdrit. En het was allemaal mijn schuld. Ik kan het gewoon niet, nooit. Zodoende kwam ik drie kwartier later bij de streep, in plaats van driekwart minuut. De hele tijdrit lang heb ik er voor spek en bonen bij gezeten. Alles bij elkaar een nogal pijnlijke situatie.
(…)

Dat is alles wat ik er over ga vertellen. Ik had waarschijnlijk nog wel kunnen vertellen wat ik het komende jaar zou moeten doen, en naar welk team ik ga, maar ik heb er geen zin in. Echt niet. Het kan me niet meer schelen. Als je het écht wil weten… ik weet niet wat ik ervan moet denken. F. is nu de kopman. Het zal wel. Zijn windtunnel is vast beter geprepareerd dan de mijne.

Dit stuk staat ook op Het is Koers.

Mal sehen.

Opeens vraag ik het me af: Hoe zou het toch met Stefan Schumacher zijn? Ik keek onlangs een Avondetappe uit 2008 terug, en tussen al het geweld over de arrestatie van Riccardo Riccò door zag ik hem opeens voorbijflitsen. Nou ja, flitsen. Hij reed hard ja, maar erg stijlvol was het allemaal niet. En toch die twee tijdritten winnen. Destijds keek ik er niet van op. Er is er altijd wel één die je verrast en opeens in het geel rijdt. Onaantrekkelijke, saaie renner, het zal wel.

Totdat Riccò door de Franse politie op 17 juli 2008 uit die Saunier Duval bus werd getrokken. CERA. Voor mij was het een nieuw woord. Derde generatie EPO. Ergens had ik bijna medelijden met al die renners die oprecht gedacht zullen hebben dat hun nieuwe wondermiddel nog niet te traceren was. Daar sta je dan, aan de start, wetend dat jij hetzelfde hebt geslikt als De Cobra. Bijzonder eigenlijk, dat je dan nog doorfietst. Een sleutelbeen breken is gauw geregeld lijkt me. Desnoods een geschaafde kont. Afstappen, verder trainen en iets nieuws verzinnen. Meedoen aan de Olympische Spelen is toch wel het laatste wat je dan doet.

Maar misschien niet als je Stefan Schumacher bent. ’s Mans loopbaan was een aaneenschakeling van vage dopingverhalen. Een recept van zijn moeder voor hooikoorts, rare bloedwaarden vanwege diarree, amfetamine tijdens een alcoholcontrole. Blijkbaar geloofde hij zelf in het bord voor z’n kop. En hij kwam er een tijd lang mee weg tenslotte. Mensen gaan zich door minder onaantastbaar voelen.

Al googelend kom ik de website van Schumacher tegen. Eerst moet ik er een beetje om lachen. Dat rare hoofd met dat nog steeds erg foute ringbaardje. Maar gaandeweg raak ik ontroerd. Stefan is 30, een leeftijd waarop de meeste renners op of net onder hun top zitten. Hij zegt het zelf ook: “Ich komme jetzt in das beste Rennfahreralter und ich habe das Gefühl, dass ich noch einiges erreichen kann”. Ik zoek op wat hij gedaan heeft dit jaar, het jaar van zijn comeback. Top 10 in drie etappes van de ronde van Calabrië. Eerste in twee etappes van de Ronde van Asturië. Hij won de proloog in de Ronde van Azerbeidzjan. Je moet ergens beginnen, ik weet het. En dat Schumacher kan fietsen staat buiten kijf, van doping alleen wordt niemand een topsporter. Maar toch, zou hij het zelf geloven?

Z’n laatste blogpost is van Januari 2011. Hij schrijft: “Bis auf eine kleine Erkältung über Weihnachten und Silvester ist die Vorbereitung also richtig gut verlaufen. Jetzt freue ich mich auf die ersten Wettkampfkilometer. Ich fühle mich fit und bin guter Dinge, dass ich eine ordentliche Saison fahren kann. Mal sehen, wie die ersten Rennen laufen”. Mal sehen ja, hoe het loopt. Zal iemand hem ooit weer in een topploeg willen? Wie gaat dat risico nemen? Ik hoop dat het wat wordt voor Stefan. Ik hoop ook dat hij het niet verzint, als hij schrijft: “Eure Zuschriften und Autogrammwünsche in den letzten Monaten haben mich sehr gefreut”. Echt, sturen mensen hem nog verzoeken om een handtekening? Dat zou mooi zijn.

Hup Stefan, fietsen. Maar geen recepten meer aan je moeder vragen, oké?


(Dit stuk staat ook op Het is koers! )

Het grote doping tourspel.

Het nieuwe wielrennen! Nivellering! Naaldenverbod! Een schone Tour! Wij geloven dat natuurlijk allemaal en twijfelen er geen moment aan dat onze helden op water en brood de bergen over rijden. Nou ja, Kolobnev ging de fout in. Maar verder niemand. Heus.

Al die positieve (hihi) ontwikkelingen hoeven ons er echter niet van te weerhouden een van onze favoriete Tourspelletjes te spelen: Raadt de valsspelende renner! Altijd een fijn tijdverdrijf zo vlak voor en op de tweede rustdag. U mag vijf namen insturen van renners die aan deze Tour meedoen of hebben meegedaan. Dat mogen ook meerdere renners van één ploeg zijn, die keuze is aan u. De uiteindelijke winnaar (maar dat kan nog wel even duren, we weten tenslotte nu nog steeds niet wie de Tour van vorig jaar gewonnen heeft..) verdient eeuwige dopingroem. Kom maar op met die tricheurs!


PS: Graag de antwoorden alleen hier achterlaten, op twitter namen tegen mij roepen vind ik gezellig maar dat heeft geen zin.

Pastour de Poncke Tourflits

Uw dagelijkse dosis Pastour de Poncke! Hoe staat het er voor in de Effesport #Supliek ? Wie rijdt er virtueel in het geel, wie staat er geparkeerd, wie hangt er aan het elastiek en wie draagt de rode lantaarn? Ditjes, datjes en praatjes uit de Tour van 2011.


Echt, Andy Schleck? Al die moeite, al dat gesleur van O'Grady, Cancellara en Voigt, en dan rij je 100 meter voor de finish weg om 2 seconden te pakken? Kòn er niemand beter gisteren of was iedereen te bang? Want behalve die uitgekiende demarrage van Jelle Vanendert en het uitstekende fietsen van Voeckler (Het moet gezegd, respect voor die rare kleine Fransman!) was er gisteren niemand die op plateau de Beille iets heldhaftigs deed. Wat heeft die hele Leopard Trek-heisa nou opgeleverd? Ook Basso snapte het na afloop niet. Enfin, het lijkt er op dat we pas in de Alpen gaan zien wie er nu echt de sterkste is. Spannend blijft het zo wel in ieder geval. Voor andere ideeën over wat er aan de hand was leest u op twitter de tijdlijn van De Morgen-journalist Walter Pauli van gisteren even terug. Hij keek (net als velen?) met opgetrokken wenkbrauw naar de kracht van de 'zwakken' en de onmacht van de 'sterken'.

In de Supliek neemt Kathelijn de macht weer over, mede dankzij de tweede plaats van Sammy Sanchez. Ook Marjolein en Willem scoorden uitstekend. Het is wel mooi te zien dat de top15 nog ongeveer binnen 500 punten staat, dus het kan nog alle kanten op. De etappe van vandaag lijkt er weer eentje voor mensen met sprinters in hun team.

Vanmiddag dus een echte overgangsetappe, de haast om naar de Alpen te gaan is groot. Eén heel klein colletje van de vierde categorie, maar voor de rest gewoon een vlakke streep richting Montpellier. Wel gaat een groot deel van de rit langs de kust, dus wie weet krijgen we nog een paar smakelijke waaiers te zien! De uitzending begint om 14:10, veel plezier vanmiddag!

Schone Tour

De Tour komt eraan en dus vullen de kolommen van de sportkaternen zich zo langzaamaan weer met doping. Het paardenmiddel van Vansevenant en de ‘razzia’ van woensdag in Frankrijk zijn vast nog maar het begin. Bij L’Equipe hebben ze ‘à deux vitesses’ vast al onder de copypaste-knop. We zijn er allemaal zo langzamerhand aan gewend.

Een gedachtenexperiment. Stel nou hè, dat wielrennen echt schoon wordt, ergens in de (nabije) toekomst. He-le-maal schoon. 100%. Niemand wordt meer betrapt, niemand gebruikt en de tests zijn zo goed dat we met volledige zekerheid kunnen zeggen dat al onze helden inderdaad op een boterham met kaas door Frankrijk rijden. We kunnen zelfs testen op wat nog niet eens bestaat. (Ik waarschuwde u, het is een experiment). De suggestie van doping wordt als zinloos en zelfs schandalig afgedaan. Zo iemand als Ricco, we kunnen het ons niet meer voorstellen. “Echt, vroeger spoten renners zichzelf bloed in?” EPO, Clenbuterol, bloedpaspoorten, ze zijn allemaal verworden tot herinneringen aan een vaag en duister verleden. Een verleden waar men liever over zwijgt, want het blijft wielrennen natuurlijk.

Zo’n schone toekomst, klinkt u die aantrekkelijk in de oren? Nooit meer zorgen om doping bij het invullen van uw Tourprono, dat is zeker. De winnaar van de Tour blijft de winnaar van de Tour, tot in de eeuwigheid. Over uitslagen wordt niet meer gecorrespondeerd. En een moordende tempoversnelling gevolgd door een “Het is niet te geloven!” van de televisiecommentator zorgt niet meer voor opgetrokken wenkbrauwen. Geen ellenlange discussies meer tijdens de nabeschouwingen ’s avonds. Geen gekke Landissen meer, geen rare dode tweelingbroertjes van Tyler Hamilton. Gewoon, alleen fietsen. Aan onze sport geen polonaise meer. Prachtig toch?

Mwah. Ik weet het niet. Ik geloof dat ik het vreselijk zou missen. Ik zit niet te wachten op de Brave New World van het Nieuwe Wielrennen. Ik geef eerlijk toe dat ik ook van de zwarte kant van het wielrennen geniet. Ik scan L’Equipe op dopage en zit aan de tv gekluisterd als De Mart de Avondetappe weer eens met zo’n dreigende mededeling begint. Ik ben geschokt, begrijp me niet verkeerd, ik ben er elke keer weer bedroefd en boos over. Maar dat gevoel, dat “verdomme, alweer?” dat hoort er óók bij. Dat draagt óók bij aan mijn Tourkoorts. En daar ben ik nog het meest aan gehecht, die Tourkoorts.

Dit stuk staat ook op "Het is Koers!"

De Lens

Heeft Lance Armstrong doping gebruikt? Eh, ja. Dat denk ik wel. Ik kijk al 30 jaar wielrennen én ik ben gekke Henkie niet. Overigens leidt het één vaak automatisch tot het ander.

Gaat het daarom? Of hij heeft gebruikt? Ja, wel als je de sport schoon wil maken. En dat schijnt de bedoeling van de UCI te zijn. Daar kun je over twijfelen, want jarenlang werd er helemaal niets gezuiverd. Integendeel. De UCI nam hoogstwaarschijnlijk geld aan van Lance en zijn grote vriend Bruyneel om de opsporingsmethoden te verbeteren en tegelijkertijd een oogje dicht te knijpen. Een mooi geval van win-win. Letterlijk.

Daar gaat het echter níet om als je wil weten of Armstrong een goede wielrenner was. En een terechte winnaar. Als je meer dan tien jaar rondrijdt in een peloton vol met epo-slikkers en je wint zeven keer de Ronde aller Rondes, dan ben je gewoon de beste wielrenner van jouw generatie. In het land der blinden is de snelste blinde koning. Toch? Je kunt wel elke foute renner achteraf uit de uitslag willen schrappen, maar gele truien aan rode lantaarns geven doen we alleen in kermiskoersen.

Dus wat gebeurt er nu? Armstrong is nooit betrapt. Ja, misschien die ene keer in de Ronde van Zwitserland in 2001, maar die uitslag is nooit geopenbaard, wellicht om bovenstaande redenen. Dus tenzij dat Zwitserse plasje nog ergens is, is het er niet. Gaan we dan nu een groot sportman op meineed pakken? Als we geen bewijs van positieve tests hebben is dat het enige wat overblijft. Net zoals Al Capone uiteindelijk alleen op belastingfraude werd veroordeeld. Het duurt even, maar dan heb je ook niks.

Van mij mag het hoor. Barbertje moet hangen blijkbaar. Als het helpt om mijn geliefde sport weer op het rechte pad te helpen vind ik het prima. Maar ergens heb ik het gevoel dat het daar helemaal niet om gaat. Gepakt is gepakt, niet gepakt is volgens de regels onschuldig. Tot het tegendeel bewezen wordt. Maar dat bewijs zie ik dan graag in de vorm van een ingevroren test van The Boss, die alsnog positief blijkt. En niet via George Hincapie, Tyler Hamilton, Floyd Landis en veroordelingen op meineed zoals in de Marion Jones zaak.

Als iemand mij de positieve plas van De Lens toont breekt stom genoeg alsnog mijn hart. Een mens droomt soms te lang door. Maar als hij voor liegen over iets waar iedereen over loog (en liegt) naar de gevangenis gaat, iets wat hoegenaamd niets meer met sport te maken heeft, dan weet ik niet of ik ‘een glas, een plas en alles gaat verder zoals het was’ kan doen.


Dit stuk staat ook op Het is Koers.

Quote van de dag: Zure melk

Landis’ credibility is like a carton of sour milk: once you take the first sip, you don’t have to drink the rest to know it has all gone bad


Lance Armstrong reageert op nieuwe (en oude) beschuldigingen van zorgenkind Floyd Landis, die de Tourstart aangrijpt om weer eens flink van leer te trekken.

Tour de snorfiets?

De gekkigheid voorbij. Of doping 2.0? Wij kregen zojuist onderstaand filmpje onder ogen, via Karl Vannieuwkerke. Over gemotoriseerde fietsen. En Cancellara. Tja. Wat moeten we hier nu weer mee?


Davide Cassani, u weet wel, de man die in 2007 (per ongeluk?) verklapte dat Rasmussen in Italië was en niet in Mexico, legt uit hoe het zit:

Landis, deel 2

Of eigenlijk een hele korte update met reacties van respectievelijk Maarten Ducrot en De Mart. Hier en hier.

Als we gaan, dan gaan we met z'n allen?

Dit konden we u niet onthouden: Na vier jaar geeft Floyd Landis dan toch eindelijk toe dat hij doping heeft gebruikt. De gevallen Tourwinnaar van 2006 heeft altijd ontkend dat er iets met hem aan de hand was en rechtszaak na rechtszaak gevoerd. Nu is Landis blijkbaar rechtszaakmoe, of blut, want het hoge woord is er uit. Maar (uiteraard) niet zonder op z'n Bernard Kohl's flink om zich heen te meppen. Hincapie, Leipheimer, Zabriskie, Bruyneel, Armstrong: Landis' lijstje van mede-schuldigen is een waar "Who's who" van het Amerikaanse wielrennen.

Eindelijk de waarheid of de leugens van een gefrustreerde man? Zegt u het maar.

Update 20.00u: Amstrong reageert op Landis. "It's our word against his word. I like our word".

Update 21.15u: Het is een fraaie dag voor Armstrong. Zojuist wordt bekend dat hij zwaar ten val is gekomen in de Ronde van Californië. Zijn Tourdeelname zou zelfs op losse schroeven staan...

Wenen. Deel 336. (update)

Update: Het lijkt er op dat directeur Ram een iets te grote broek heeft aangetrokken. Profileringsdrang? Als we De Telegraaf mogen geloven loopt de hele zaak met een sisser af..
(via)

Uw favoriete sport, het grote dopinggokken, kan weer beginnen. De directeur van de Nederlandse Dopingautoriteit heeft vandaag bekend gemaakt dat er minstens drie Nederlandse (oud-) sporters betrokken zijn bij de zaak van het Weense dopinglab, Humanplasma. En dat, quelle surprise, het wielrennen daarin een grote rol speelt. U mag nu inzetten.

Hallo, daar zijn we weer!

Lampre...Italiaans dopingschandaal...paardendokter Guido Nigrelli...Alessandro Ballan...Damiano Cunego...35 verdachten...

Enfin, leest u zelf even? Het enige wat we er nog aan toe willen voegen is: Vacansoleil naar de Tour! 

(via)

Riccò. Prutser.

Als het niet zo verschrikkelijk schandalig was zou je er om kunnen lachen. Riccardo Riccò, momenteel geschorst wegens het gebruik van CERA in de Tour van 2008 is bij zijn vriendin, wielrenster Vania Rossi, weggegaan. De reden? Rossi werd in 2009 betrapt op het gebruik van CERA... echt waar. Riccò komt pas terug bij zijn vriendin, met wie hij samen een kind heeft, als blijkt dat ze onschuldig is.

Woorden schieten tekort. Gotspe lijkt te mild. Ongelofelijke lul komt in de buurt. Robbie McEwen drukt het waarschijnlijk nog het beste uit:

R.I.P. Frank Vandenbroucke

Wielrenner Frank Vandenbroucke is maandag op 34-jarige leeftijd overleden. Doping, depressies en drugsgebruik inderdaad, maar belangrijker is dat hij één van België's grootste wielertalenten was. Hij won o.a. in 1998 Gent-Wevelgem en Parijs-Nice, in 1999 de Omloop Het Volk, Luik-Bastenaken-Luik en twee etappes in de Ronde van Spanje.

Vandenbroucke is vandaag overleden aan een longembolie op vakantie in Senegal.





Met dank aan Marco voor het filmpje

Quote van de dag: Beschamend

"Het document van tien pagina's is beschamend voor de UCI, de organisatie die tijdens de Tour verantwoordelijk was voor de controles en in tegenstelling tot de voorbije jaren geen enkele positieve controle vaststelde."

Aldus een rapport van de Franse antidopingclub AFLD. Het rapport beschuldigt de UCI van het voortrekken van Astana, dat een voorkeursbehandeling zou hebben gekregen. In ander nieuws beschuldigt de Duitse zender ARD wielrenner Linus Gerdemann van rare bloedwaarden, was Michael Rasmussen dit keer wèl echt in Mexico en worden de resultaten van het hertesten van bloedstalen uit de Tour van vorig jaar a.s. woensdag bekend. Dit wielerseizoen lijkt nooit op te houden.

Quote van de dag: Geschokt!!

Wat a difference een contra-expertise makes.

31-07-2009: "Thomas is geschokt. Het is hem rauw op het dak gevallen"

30-09-2009: "Dekker erkent schuld en wacht nu op sancties"

Et hop!

Daar gaan we. Mikel Astarloza. De nummer 11 uit het algemeen klassement en de winnaar van de zestiende etappe. U kunt nu inzetten op de volgende namen...

Quote van de dag: Nog niet op de markt

"Wij zijn er van overtuigd dat in deze Tour twee soorten medicijnen zijn gebruikt, die nog helemaal niet op de markt zijn".

Aldus Pierre Bordry, de voorzitter van het Franse antidopingbureau. Waarvan akte. Wie heeft de Tour gewonnen?? U kunt nu inzetten op namen en rugnummers.

Quote van de dag: Mooie Mercedes

"Het is alsof een mooie Mercedes de autosalon verlaat en een formule 1-race wint"

Oud-Tourwinnaar Greg Lemond zet vraagtekens bij de prestaties van Alberto Contador.

(Het originele artikel in het Frans hier, Google vertaling in het Engels hier)