Zwarte Maandag.

Oh je voudrais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps là, la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui

Nou ja, dat laatste is wellicht niet helemaal waar, maar ach, wat bezingt Yves Montand mijn Zwarte Maandag gevoel toch prachtig. Vaarwel Tour de France, tot volgend jaar. Ik eh... ik ga eind augustus vreemd met de Vuelta, vergeef me alvast, het is slechts bij gebrek aan jou. De Vuelta is zo'n hitsig Spaans ding, je kent ze wel. Wild op en neer, bling-bling bergen, van die overdreven diepe valleien. Maar wat moet ik anders? Jij hebt het uitgemaakt hoor, ik had nog best een paar weken verder gewild. Jij en ik, gewoon nog een rondje door Frankrijk. Misschien zelfs zonder regen dit keer. Gewoon samen nog een keer de Galibier op. Dat vond jij toch ook leuk, geef nou maar toe. Zelfs de Alpe kunnen we in alle rust op, die dronken Nederlanders staan toch al weer langs het voetbalveld. Ik kijk alvast wanneer het eb is op de Passage du Gois. En ik hou je vast als het pad nog glibberig is, echt waar. Overnachten we ook nog een keer in dat veel te dure hotel in Lourdes. Jawel, dat vond je heerlijk, niet liegen. En ik beloof je, dit keer vallen ze niet zo vaak. Of in ieder geval zachter, zonder erg. Ah toe, toe nou Tour, ik mis je. Nog één rondje? Alsjeblieft?

There it goes (for Koos)

Mìjn Tour de France verdorie

Jaren zeventig en tachtig. Vakanties met de Opel Record en de BX naar Frankrijk. 's Middags eerder van het strand om in de kantine de Tour te kijken. Raleigh, Theo Koomen, Mart. Cassettebandjes met Franse muziek in de auto. Toen Orangina nog niet in Nederland te koop was. Waarschijnlijk werd er toen ook niet op brood met kaas gereden. Maar dat wisten we niet. Toen de Tour nog het hoogtepunt van een eeuwigdurende zomervakantie was. Zo'n vakantie met plastic zwembadjes in de tuin, een oranje skippy-bal, tussen de middag een boterham met Bebogeen. Het regende ook nooit. Een Donald Duck vakantieboek en wielrennen, wekenlang wielrennen.
En daarom maakt het me verdrietig. Verdrietig dat ons een mooie sport wordt afgepakt, eentje die natuurlijk nooit brandschoon was, maar wel woest, romantisch en Frans. En daarom steek ik uit verdriet nu even mijn kop in het zand. Omwille van toen.

Tarantuella!

Aangezien wij zagen dat er in deze weken veel mensen op de site terecht kwamen terwijl ze zochten naar de finishtune van Radio Tour de France, die ergens in één van onze top 10 lijstjes staat, bij deze: Tarantuella van Rein van den Broek!