Oh je voudrais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps là, la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Nou ja, dat laatste is wellicht niet helemaal waar, maar ach, wat bezingt Yves Montand mijn Zwarte Maandag gevoel toch prachtig. Vaarwel Tour de France, tot volgend jaar. Ik eh... ik ga eind augustus vreemd met de Vuelta, vergeef me alvast, het is slechts bij gebrek aan jou. De Vuelta is zo'n hitsig Spaans ding, je kent ze wel. Wild op en neer, bling-bling bergen, van die overdreven diepe valleien. Maar wat moet ik anders? Jij hebt het uitgemaakt hoor, ik had nog best een paar weken verder gewild. Jij en ik, gewoon nog een rondje door Frankrijk. Misschien zelfs zonder regen dit keer. Gewoon samen nog een keer de Galibier op. Dat vond jij toch ook leuk, geef nou maar toe. Zelfs de Alpe kunnen we in alle rust op, die dronken Nederlanders staan toch al weer langs het voetbalveld. Ik kijk alvast wanneer het eb is op de Passage du Gois. En ik hou je vast als het pad nog glibberig is, echt waar. Overnachten we ook nog een keer in dat veel te dure hotel in Lourdes. Jawel, dat vond je heerlijk, niet liegen. En ik beloof je, dit keer vallen ze niet zo vaak. Of in ieder geval zachter, zonder erg. Ah toe, toe nou Tour, ik mis je. Nog één rondje? Alsjeblieft?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten